Schermafbeelding 2014-11-20 om 14.18.13Het is tijd voor mijn twee jaarlijkse ontmoeting met GGD Jeugdhulpverlening. Was dat vroeger niet gewoon de schoolarts trouwens? Hoe dan ook, mijn dochter is 11 en dan volgt automatisch een oproep voor een gesprek met de ‘assistente jeugdgezondheidszorg’. Mijn natuurlijke reactie is er één van ‘we gaan niet’, maar daar is mijn dochter het niet mee eens. “Iedereen gaat, waarom ik niet? En het valt onder wiskunde, dus….” Omdat ik vermoed dat ouders die niet gaan een rood kruisje in het dossier krijgen, (en God weet wat er dan gebeurt) trek ik toch maar met een set ingevulde formulieren in de hand naar het kantoortje in school.

Die formulieren heb ik allemaal zelf naar waarheid ingevuld, de controlevragen scherp in de gaten houdend om zo een consistent beeld van haar te schetsen: een stabiel kind, sociaal ook, compleet normaal en gelukkig met haar leventje. Mijn nachtmerrie is namelijk dat antwoorden misbegrepen worden en je doodnormale kind een stempel in het dossier krijgt en vanaf dat moment door het leven gaat als iemand met een probleem. Voor je het weet wordt ze uit huis geplaatst. Geen idee waarom, maar ik heb dus echt zulke, ietwat onrealistische, angsten.

“Meiske van S., kom maar binnen. Heb je de vragenlijsten samen met je moeder ingevuld?” Mijn dochter antwoordt:”Nee, die formulieren heb ik geloof ik nooit gezien”. De assistente kijkt me aan en zegt: “We vragen het haar dan ook nog even zelf”. En zo lopen we dus alle vragen door, waarbij mijn dochter gelukkig min of meer dezelfde antwoorden als ik geeft. “Ik drink geen alcohol”, zegt mijn 11 jarige, “Dat is heel verstandig”, complimenteert de assistente, “want kijk maar eens naar deze hersenscans. De linker is van een 15- jarige jongen die geen alcohol drinkt. Als hij denkt worden zijn hersenen helemaal rood van activiteit. Zijn hele brein is rood, zie je?” Dochter knikt. Vervolgens kijken we naar de rechterscan. Die is volgens de assistente van een 15 jarige zuiperd, die over hetzelfde na moest denken als de niet-drinker. Als je ’t mij vraagt is de rechterscan echter eerder van een nagenoeg hersendode. Slechts één miezerige rode pixel is zichtbaar. De alcohol heeft zijn hersens dusdanig aangetast dat hij niet meer kan denken. “En dit komt dus nooit meer goed hè, bij die jongen”. Ik lach, maar mijn brave Meiske neemt de kwestie zeer serieus in zich op.

Daarna komen de vragen over eten: “Je moeder zegt dat jullie een regelmatig en gezond eetpatroon hebben. Wat vind jij? Eet je goed en gevarieerd? Wat eet je als ontbijt bijvoorbeeld?” Pardon, ‘Je moeder zegt….’??? Om vervolgens naadloos over te gaan op het maken van vrienden: “Geen vrienden in de buurt, alleen op school? Hoe kan dat Meiske?” “Nou, we wonen er net en ik ken nog niet veel kinderen.” De assistente kijkt me aan: “Hoe vaak bent u verhuisd?” Ow help, ja, te vaak! Mea Culpa assistente mevrouw! Tenslotte volgen de vragen over seks, en ik zie mijn dochter een eigen WTF momentje beleven. Ze kijkt me aan met die onmiskenbare WTF blik in haar ogen. Ik kijk haar aan met een ‘jij-wilde-gaan’ blik in mijn ogen.

En zo zijn we allebei blij wanneer dit toneelspel eindigt met een meetlat, een weegschaal, een hoor- en oogtest. Samenvattend tovert de assistente een kleurcode formulier tevoorschijn waaruit blijkt dat Meiske een heel normaal, sociaal en gezond kind is. Haar dossier is weer geactualiseerd en dat is volgens de assistente echt enorm fijn. Op mijn vraag waarom dat zo fijn is, antwoordt zij: “Nou, dan zijn we er vroeg bij als de problemen beginnen”.

De volgende oproep negeer ik. Maar echt.

 

 

 

 

Advertenties