Heb medelijden met PvdA-ers die 25% van hun tijd de straat op moeten. Dat is namelijk voor niemand leuk en ik kan het weten. Jarenlang zat ik namens de PvdA in de gemeenteraad van een klein dorpje. In die tijd moest ik ook regelmatig de straat op, en mijn god wat had ik daar een hekel aan.

De straat op gaan betekende namelijk afgezeken worden, beledigd, weggehoond, of als je geluk had, gewoon genegeerd. Ik keek altijd met jaloezie naar mijn Nederlands-Turkse collega-raadslid. Hij hoefde nooit verantwoording af te leggen aan briesende burgers over de verkeersontsluiting van de wijk, het stopzetten van subsidie voor de voetbalvereniging, de bestemmingsplanwijzigingen, het intrekken van terrasvergunningen, et cetera. Hij werd meestal alleen ‘door zijn achterban’ ondervraagd. Vrijwel altijd was dat over de vergunning voor de nieuwe moskee. “Nog steeds niet rond? Maar waarom niet?”. Het ging er een stuk beleefder en vriendelijker aan toe dan in de gesprekken die ik op straat voerde.

Uit lafheid werd er in het bestuur en de fractie gezwegen over de wel erg beperkte focus van dit raadslid. Het was nog in de tijd dat je als PvdA-er echt niet politiek incorrect wilde lijken. En dus stond de vergunning voor de moskee met enige regelmaat op de fractie-agenda en werd er op eieren gelopen als de voorzitter ‘m aansprak over de manier waarop hij zijn andere portefeuilles verwaarloosde.

Bij het aantreden van een jonge nieuwe collega van Nederlands-Marokkaanse afkomst in de fractie, hield ik mijn hart vast. Maar al in de eerste vergadering maakte hij duidelijk dat hij geen eigen achterban, en ook geen eigen puntjes had. Zijn achterban waren alle PvdA-kiezers.

Samen gingen we de straat op en hij werd net zo onbeschoft benaderd als ik, over dezelfde thema’s, door dezelfde briesende burgers. Hij had het zwaarder, omdat een deel van ‘zijn kiezers’ wel degelijk vond dat ze ‘niet voor niets op een Marokkaan’ hadden gestemd. Dan legde hij voor de zoveelste keer uit hoe hij zijn rol als lokaal politicus zag.

De straat is een slagveld voor (amateur) politici. Je moet wel masochistische neigingen hebben om er met plezier te vertoeven. Ik was er klaar mee en ook mijn collega vond het na één periode wel mooi geweest. We hielden de lokale politiek voor gezien. Onze Nederlands-Turkse collega zat er nog jaren. En eerlijk is eerlijk, de moskee is best een mooi gebouw geworden.

De PvdA is niet veel veranderd in de afgelopen jaren, zo lijkt het. Gisteren leerde ik dat cliëntelisme er nog steeds een dingetje is en dat er ook nog steeds (Nederlands-Marokkanse) politici zijn die zich daar van afkeren.

Maar dat ze nu ook weer hun talenten verplicht de straat op sturen… dat kun je in dit land toch echt geen politicus meer aandoen.

 

Advertenties