Schermafbeelding 2014-10-29 om 23.21.42Na drie verhuizingen in drie jaar dringt het tot me door dat dit het is. Dit huis, in dit dorp, in dit land, hier zal het de komende jaren moeten gebeuren.

Er zijn heel wat blogposts volgeschreven over hoe het is om te repatriëren. Ik ben maar twee jaar weg geweest, dat is niks. Ik ken mensen die hun halve leven in het buitenland waren en nu weer in Nederland zijn. Dat is pas repatriëren. Voor mij voelt het regelmatig alsof ik nooit in Parijs gewoond heb. Het is dat ik nog vrienden uit mijn Franse periode zie, anders zou ik er zelf aan gaan twijfelen.

Na twee jaar in de luxueuze ‘all expenses paid’-bubble van het expat leven in het 16de arrondissement van Parijs geleefd te hebben, sta ik nu met beide benen in de Brabantse modder. Elke dag trek ik mijn kaplaarzen aan om met de hond door het bos te lopen. Kaplaarzen, hond, bos… drie zaken waarvan ik nooit verwacht had ze ooit in relatie tot mezelf te gebruiken. En in één zin nog wel.

Al lopend kijk ik naar de paddestoelen, de vallende blaadjes, de wandelmannen en denk aan wat had kunnen zijn. Ik had talkshowhost kunnen zijn of op z’n minst tafeldame bij De Wereld Draait door, politicoloog, partner bij een groot management-adviesbureau dat onlangs failliet ging, ja zelfs Tweede Kamerlid. Hell, ik werd ooit zelfs ‘ministeriabel’ genoemd. Maar ik werd een vrouwke, met een man, twee kinderen, een part-time baan en een blog.

En laat dat blog nou alle verhuizingen hebben doorstaan en mij, van alles wat ik doe, nog het meeste plezier geven. En dus heb ik besloten mezelf iets kado te doen. Mede om te voorkomen dat ik over 30 jaar weer door een bos loop en denk, “ik had een beter blog kunnen hebben dan dit, het had gekund”.

Morgen heb ik een afspraak met een WordPress deskundige. Zo rond 1 december hoop ik dit blog naar een nieuwe website te verhuizen. Ik neem al mijn oude verhalen mee, maar ik begin opnieuw. Tenminste… als jullie beloven mee te gaan.

 

 

 

 

 

Advertenties