fotoDaar sta ik dan, te midden van 50.000 mensen en samen zingen we het Wilhelmus. Het is de eerste keer dat ik in het openbaar het Wilhelmus zing bedenk ik. Vijfenveertig jaar en nog nooit echt een gelegenheid gehad om voluit het volkslied mee te galmen. Maar nu kan het. Het volk is bij elkaar gekomen. Ook het landsbestuur is vertegenwoordigd. De Minister van Defensie komt in beeld op een groot scherm. Ze draagt stemmig wit. Naast mij staat een man met een hoed in zijn linkerhand, stevig tegen z’n hart gedrukt. In zijn rechterhand houdt hij een plastic beker waarin het bier zachtjes op en neer deint.

Ik ben in de Arena en voor mij staan de Toppers. Op de klanken van Armin van Buren gaat het feest los. We schreeuwen ‘The sound of silence, I can’t take anymore’ en  dat komt goed uit, want de komende drie-en-een-half uur stopt de herrie niet meer. De uitgedoste massa veert op bij elke klassieker die voorbij komt. Ik ook, want als je gaat moet je niet flauw doen. En dus dans ik de Bostella, net als Rachel Hazes, de nationale weduwe die elke 5 minuten op de gigantische schermen in beeld komt. En zet ik al mijn gedachten aan Wim Sonneveld opzij als ik special guest Andre Hazes ‘het Dorp’ hoor zingen. Of beter, de lallende man achter me, die ooit een kind was en niet beter wist.

Voor me staan twee dames van middelbare leeftijd. Ze dragen witte kleren en een zilveren glitterkroon met lampjes. Als ik tussendoor een minuutje ga zitten blijven zij staan. Altijd maar door. Tot het moment dat Henny Huisman het podium betreedt en met onvaste stem de kraker ‘Met z’n allen zingen wij van harte gefeliciteerd’ inzet. Nu nemen zij toch ook even plaats. Er zijn blijkbaar grenzen aan wat het volk verdraagt. Dat vind ik een geruststellende constatering. We zien dat Rachel Hazes van het moment gebruik maakt om even een praatje met haar buurtjes te maken en Humberto Tan zwaait naar ons.

Het is een medley-meezing-show die de Toppers en het volk samen afdraaien. Het meedoen geeft me niet, zoals gehoopt, een dieper inzicht in het succes van het concept. De liedjes zijn voor de hand liggend, het decor niet buitengewoon en de Toppers zelf… De Toppers zélf zijn het grootste raadsel. Neem zo’n Rene Froger. De man had z’n laatste hit in vinyltijden en zijn stem is op z’n zachtst gezegd niet meer top. Jeroen van der Boom dan. Van hem weet ik zo weinig dat ik er niet één zin aan kan wijden. O wacht, ik kan melden dat hij wel kan zingen. Net als Gerard Joling, de enige echte diva van de drie. De Toppers is een drie-en-een-half-uur durende karaokeshow van heren op leeftijd. Meer kan ík er niet van maken. Aan de gelukzalige blikken van de mensen om mij heen zie ik echter dat zíj er wél meer van maken.

Ook de VIP-tribune geniet, voor iedereen zichtbaar op de grote schermen. Maar als de special guest van de avond, André van Duin, nog een laatste keer het podium opkomt, wordt duidelijk dat de show ten einde loopt. De Minister van Defensie recht haar rug. Haar stemmig wit van het begin van de avond, is veranderd in een veel lossere stijl. De camera zoemt in op het moment dat ze samen met Van Duin en ons, het volk, ‘PIZZA, PIZZA, OWWWW….PIZZA’ roept. Beter dan dat, kan het niet meer worden.

Tijd om te gaan.

Advertenties