Schermafbeelding 2014-04-09 om 21.40.12Zweden mogen dan wel ‘iconisch’ zijn volgens de Volvo commercials, mijn hysterische buien zijn gewoonweg episch. Dat weten ze bij Volvo ook sinds vanochtend. In de premenopauzale fase waarin ik sinds een tijdje verkeer, is ‘perspectief’ namelijk een ontzettend relatief begrip.

Vanochtend belde ik de Volvo garage en schreeuwde zo ongeveer het volgende in de telefoon: “IK HEB MIJN PUPPY OPGESLOTEN IN DE AUTO. DE SLEUTEL LIGT OP DE VOORBANK EN DE RESERVESLEUTEL HANGT BIJ MIJN MAN AAN DE BOS. MIJN MAN IS IN HET BUITENLAND EN IK MOET NAAR EEN BEGRAFENIS. HELP MIJ!!!”

De iconische Volvo-garage-man: “Ik weet niet wat ik voor u kan doen. Wij breken geen auto’s open. Ik geef u het nummer van Volvo Assistance”.

Ik bel en schreeuw snikkend tegen de Volvo-Assistance-mevrouw: “HELP MIJ! MIJN PUPPY ZIT IN DE AUTO OPGESLOTEN EN IK MOET NAAR EEN BEGRAFENIS.”

De iconische Volvo-Assistance-mevrouw: “Wat ontzettend erg voor u. Ik ga heel snel een melding maken bij de garage die u zojuist aan ons heeft doorverwezen”.

Ik denk nog even: “Huh, diezelfde garage?”, maar daar gaat alweer het auto-alarm af, want puppy Ollie loopt inmiddels over de achterbank. Ik denk: “Whatever, als er maar iemand komt!”

Na een half uur word ik teruggebeld door de iconische Volvo-garage-man, dezelfde inderdaad: “Ik heb het nog eens met mijn collega besproken, maar wij kunnen u niet helpen. We kunnen de auto wel afslepen of zo, maar we breken geen auto’s open.”

Op dat moment gaat het alarm weer af en loei ik mee: “JULLIE ZIJN VOLVO ASSISTANCE EN JULLIE LATEN ME ZITTEN? DAT KAN TOCH NIET? IS ER DAN NIEMAND DIE MIJ KAN HELPEN?” (Ja, ik zei het echt… beschamend episch dramatisch).

De iconische Volvo-garage-man is wel klaar met mij en komt met een ‘oplossing’: “We bellen de Wegenwacht voor u en dan moeten ze maar zien of er vervangend vervoer geregeld kan worden”.

Door mijn hysterie heen roep ik nog: “VERVANGEND VERVOER? IK BEN TOCH ZEKER NIET DE EERSTE DIE DIT OVERKOMT? WORDEN AL DIE AUTO’S AFGESLEEPT?”

Het antwoord zal ik nooit weten want inmiddels is pup Ollie klaar met de zaak en wil eruit. Hij heeft even geslapen, maar nu moet er toch echt gewandeld worden. Ik hang op.

Het alarm klinkt, mijn zweet parelt en ik weet dat ik die begrafenis in Zutphen niet meer ga halen.

fotoNet op het moment dat ik serieus nadenk over hoe ik het best een raampje kan intikken, zie ik de Wegenwacht aankomen. De monteur is welgeteld anderhalve minuut bezig om de deur te openen. “Mevrouw, ik doe dit een paar keer per dag. Fluitje van een cent.”

Deze man is zo episch iconisch, daar kan geen Zweed tegenop. Himmelhoch jauchzend hysterisch bedank ik de man.

Ik was zelfs nog op tijd voor de koffietafel.

Advertenties