Het hoofdredactionele commentaar in NRC van woensdag jongstleden kwam hard aan:

Schermafbeelding 2014-01-17 om 09.13.46Schermafbeelding 2014-01-17 om 09.14.22Mijn man en ik nemen totaal geen verantwoordelijkheid. Al jaren niet. Ik heb al eeuwen geen fulltime baan meer, terwijl mijn man juist meer dan fulltime werkt. En dus zal mijn gezin volgens NRC de grote verliezer zijn. Want wij koersen, net als de rest van Nederland, op een scheiding af. Hij zal er alles aan doen om zo min mogelijk alimentatie voor de kinderen te betalen en ik beland als alleenstaande moeder in de bijstand. Ik zie om me heen dat het ook echt zo gaat helaas.

Ik betwist echter dat mijn man en ik geen verantwoordelijkheid nemen, omdat ik veel thuis ben bij de kinderen en hij veel buiten de deur werkt. Alvorens die keuze te maken, hebben we over de gevolgen ervan nagedacht. Eén van die gevolgen is dat we er alles aan doen om ons huwelijk in stand te houden. Dat is ook verantwoordelijkheid nemen. Ups en downs doorleven, je best doen om niet in andere bedden dan het eigen bed te belanden, accepteren dat andere tijden andere oplossingen vragen, en daar met enige regelmaat samen over praten, discussiëren, ruziën. Wij zijn team Stavast. En soms even niet. Ook goed, dan is het tijd voor een revisie.

Vanzelfsprekend kunnen twee fulltime werkende partners dezelfde uitgangspunten voor hun relatie hanteren. Dit is dan ook geen poging om de decennialange strijd tussen fulltimers, parttimers en thuis-blijf-moeders aan te wakkeren. Noch is het een beschuldigende vinger naar degenen die het helaas niet lukte om hun huwelijk te redden. Niets van dat. Het is slechts een verwerping van de stelling in NRC, dat paren die ervoor kiezen niet allebei fulltime te werken, geen verantwoordelijkheid nemen.

Denkend over mijn reactie op het hoofdredactionele commentaar – nastomend zelfs -, zie ik vanuit mijn ooghoek de nieuwste commercial van supermarkt Jumbo op tv. Eentje uit de reeks van het gezin waarin de moeder manipuleert, liegt en bedriegt en ze samen met de kinderen haar inmiddels vrij apathische man/vader, telkens voor schut zet. Het is ieder voor zich, en haat & nijd, bij de familie Jumbo. Maar misschien werken vader en moeder wel allebei fulltime en in dat geval verdienen ze in de ogen van NRC toch een schouderklop. Want ze koersen weliswaar linea recta af op een echtscheiding, zij nemen tenminste verantwoordelijkheid door allebei 40 uur te werken. Zij wel!

Voor mij zijn die commercials de verheerlijking van de afzeikrelatie. Het voorportaal van de echtscheiding. Het feit dat Jumbo het aandurft deze commercials uit te zenden, geeft aan hoe normaal het inmiddels blijkbaar is om geen enkele moeite te doen voor je relatie. Wanneer is de norm om als volwassen, geestelijk gezonde mensen te proberen het beste van je gezinsleven te maken, en op een zo leuk mogelijke manier samen te blijven, uit de mode geraakt? Het NRC artikel, de Jumbo-commercials… ik voel me ontzettend gedateerd.

Ouderwets als ik misschien ben, ik heb wel mijn rechten en plichten. Als chef inkoop van ons huishouden ben ik bijvoorbeeld volledig beslissings- en handelingsbevoegd inzake de boodschappen. In die hoedanigheid kondig ik een boycot af tegen de Jumbo. Het is mijn kleine, persoonlijke verzetsdaad tegen de glorificatie van de afzeikrelatie. Mijn man is het daarmee eens. Hij belooft pas naar de Jumbo te gaan als, ondanks al onze goede voornemens en harde werk, het onvoorstelbare toch gebeurt: de relatie strandt en hij naait mij en de kinderen met een zo laag mogelijke alimentatie. Feit is dat we dan allebei alleen nog bij Lidl en Aldi kopen, maar dat zeg ik maar even niet.

Voor wie ‘m niet kent, de eerste Jumbo commercial uit de reeks. En zo zijn er nog 5.

Advertenties