Schermafbeelding 2013-11-25 om 00.31.00En dan zit je zondagavond op de bank, met naast je een kind dat er in bed achter is gekomen dat ie morgen een best wel belangrijk werkstukje moet inleveren. Of misschien wel twee, dat is niet geheel duidelijk. De stress is wel overduidelijk.

De opties worden doorgenomen. Vader roept: “We zeggen dat we een feest hadden, dat hij er niet aan heeft kunnen werken”. Maar dan zouden we liegen. Ik zeg: “We schrijven een briefje aan de mentor, met uitleg dat de planning is misgegaan”. Zoon schudt zijn hoofd en snift: “Kunnen we er niet even samen aan werken, zodat ik tenminste één opdracht kan inleveren?”.

En zo geven wij gedrieën, op zondagavond, uitvoering aan één van de grootste taboes onder ouders: we doen een deel van het huiswerk van ons kind. Mijn man is bezig met het millimeter papier, terwijl onze zoon z’n onderzoeksgegevens probeert te ontcijferen. Ik zit klaar om de eindconclusie al vast te tikken. Nood breekt wet.

Want zo is de wet: “Gij zult uw kinderen weliswaar helpen bij hun huiswerk, maar gij zult nimmer taken van ze overnemen”. Tussen het werken door preken we tegen hem dat het een lieve lust is: zijn planning is niet goed, zijn agendabeheer non existent, en o ja, laten we het ook eens over motivatie hebben. En concentratie!

Terwijl mijn man zo goed en zo kwaad de slordigheidsgraad van een beginnende puber probeert te evenaren bij het tekenen van een grafiek, zoek ik naar de woorden van een 12 jarige voor de eindconclusie. Onze zoon -het is inmiddels 22:00 uur-, valt bijna om van de slaap. We sturen hem naar bed.

Om 23:00 ligt er een mooie slordige grafiek en een eindconclusie inclusief spel-, stijl- en grammaticafouten. Het voelt niet goed, voor niemand. Natuurlijk heeft onze zoon in elk geval nog wat nachtrust kunnen krijgen door deze actie, maar morgen wordt ie wakker en denkt: “Het is niet écht mijn werk”. Maar wat moet je op een zondagavond om 21:00 uur, met een hyperventilerende 12 jarige naast je op de bank? Dan ga je als 21ste eeuwse ouder toch gewoon aan de gang voor je gepamperde kind.

En zo worden de korte termijn zorgen over een werkstukje, vanzelf lange termijn zorgen. Hoe kan een kind zelfstandig worden als zijn ouders continu, als een mobiel vangnet, achter ‘m aanlopen?

En dat is de reden dat ik hier, om 00:45 uur nog een blogpost zit te tikken.

Want iedereen slaapt inmiddels, behalve moeder.

Advertenties