Schermafbeelding 2013-11-07 om 14.35.23Sommige mensen vragen zichzelf bij lastige kwesties af: “Wat zou mijn moeder / dominee / reclasseringsambtenaar hiervan vinden?”. Waarna ze vervolgens wel of niet in de geest van die persoon handelen.

Persoonlijk heb ik houvast aan Beatrijs Ritsema’s vragenrubriek  ‘Moderne Manieren’. Op de website van Trouw behandelt zij elke week een etiquettevraagstuk. Relaties staan vrijwel altijd centraal, bijvoorbeeld in: ‘ik wil niet naar de begrafenis van de moeder van mijn schoondochter‘, maar ook in ‘mijn man wil met een andere vrouw op vakantie‘, en zeker in ‘ik heb de cavia van onze vrienden vermoord‘.

Ritsema is niet van wikken en wegen, zussen en zo-en, waar 2 vechten hebben 2 schuld. Nee, ze kiest positie en geeft duidelijk advies. Het is dan ook om die reden dat ik overwoog mijn eerste eigen vraagstuk in te zenden. Bij nader inzien dacht ik echter, waarom zou ik het Beatrijs vragen, terwijl ik het ook gewoon aan mijn lezers kan voorleggen. De comments onder Beatrijs’ rubriek zijn namelijk ook altijd geweldig. Dus…geheel in de stijl en vorm van Beatrijs’ Trouw rubriek:

Beste lezer,

Aan mijn middelbare schooltijd heb ik fijne herinneringen over gehouden. Niet in het minst omdat ik leuke vriendinnen had. Met één bleef ik bevriend, ook lang na de middelbare schooltijd. We zagen elkaar regelmatig en telefoneerden ook, waarbij zij meestal het initiatief nam, vanwege mijn telefobie. Mijn middelbare schoolvriendin houdt wel van veel en lang bellen, maar is daarentegen afkerig van andere (sociale) communicatiemiddelen. Het contact werd allengs wat minder. Ik woonde inmiddels in het buitenland, hetgeen ook niet bevorderlijk was voor het persoonlijke contact.

Weer terug in Nederland mailde ik haar voor een afspraak, waarna ze mij in een telefoongesprek vertelde dat ik in de loop der tijd dusdanig was veranderd, dat ze de vriendschap wilde verbreken. Ze meldde tevens, dat de verwijdering ook enigszins te maken had met het feit ik niet belde, maar wel tijd en zin had om op social media actief te zijn. Om er, in haar optiek, alleen over de leuke kanten van mijn leven te berichten. Ondanks haar afkeer van social media, bleek ze me daar toch vrij actief te volgen. Ik bleef verbijsterd achter. Hoewel ik haar redenering grotendeels kon volgen en zelfs onderschrijven, vond ik het meer dan jammer om (op een dergelijke wijze) een vriendin te verliezen.

Geachte lezer, ik heb geen enkele behoefte om deze doodgebloede vriendschapsrelatie inhoudelijk met u door te nemen. Ik zou graag wèl uw mening horen over een aantal andere vragen, namelijk: hoe kun je op een voor beiden acceptabele wijze een einde maken aan een uitgebloeide vriendschap, of beter… nieuw leven inblazen? En in hoeverre moet je op social media bij elke tweet/update/blogpost jezelf afvragen: wat doet dit bericht met de lezer die mij ‘in het echte leven’ kent? Ik stel mezelf die laatste vraag sinds kort continu, hetgeen tamelijk funest is voor mijn blogproduktie.

telefobische vriendin met social media verslaving

Naschrift: ik zie in de statistieken van deze post dat slechts weinig mensen door clicken op de links in de tweede alinea. Ik kan u echt aanraden dat wel te doen. Vooral het relaas van de dode cavia is erg vermakelijk. Naar mijn idee te vermakelijk om waar te zijn, maar dat maakt helemaal niet uit.

Advertenties