Schermafbeelding 2013-11-04 om 21.14.14Toen ik in Parijs woonde ging ik regelmatig terug naar Nederland. Dan checkte ik in bij een hotel, vulde mijn woonplaats in en was het wachten op de ohlala-reactie van de receptionist. “Parijs… mevrouw, er zijn mindere steden om in te wonen. En u woont ìn het centrum? Geweldig!”

Ook Nederlandse callcenter medewerkers ohlalala-den altijd als ze mijn adres noteerden. Net als de mevrouw van de webwinkel, de meneer van de verzekeringen en zelfs het meisje van de reisorganisatie. Iedereen reageerde enthousiast.

Ik zei het dan ook vaak en graag: “Ik woon in Parijs”. Gevraagd en soms ook gewoon ongevraagd.

Parijs, dat is ohlalala, joie de vivre, amour… En als inwoner van die stad was ik dat natuurlijk ook.

Vanmiddag meldde ik mij bij mijn nieuwe tandarts. De assistente nam mijn gegevens op. “Woonplaats?”. “Eindhoven”. Niks ohlala, geen zwijmelende blikken, gewoon door naar de volgende vraag: “Geboortedatum?”.

Ik ben uit de zeepbel die ‘Parijs’ heet gespat.

Advertenties