Schermafbeelding 2013-07-19 om 13.03.19Gisteren, na bijna twee eenzame weken in een nieuwe straat, hoorden we de magische woorden over de heg geroepen: “Hee jongen, kom je spelen?”. Zoon zucht van opluchting en van zorg. Opluchting over het feit dat er iemand is die met hem wil spelen, zorg omdat ie aan de stem hoort dat dit wel een erg jong kameraadje is. Maar een watergevecht is niet leeftijd-, noch sexegebonden en dus hobbelen zoon en dochter samen de straat op. Gewapend met een SuperSoaker, model 2013.

Mijn kinderen zijn niet van die makkelijke contactmakers. Zeker mijn zoon is gewoon nog ouderwets verlegen. Ik zeg ‘ouderwets’ omdat het tegenwoordig niet meer lijkt voor te komen, verlegen kinderen. Zo is mijn tuin op dit moment gevuld met een aantal buurtkinderen die doen alsof ze ons al jaren kennen, kind aan huis zijn. Ze trekken nog net niet de ijskast open om te kijken welke limonade er is.  Mijn kinderen kijken dat met verbazing en gêne aan. En ik met groeiende ergernis.

Ons badje lijkt nu te bezwijken onder het grove geweld van de nieuwe makkers. Ik kook inmiddels. Mijn kinderen kennen de signalen van een dreigende oververhitting van mijn kant en seinen mij in met hun ogen: “Niet ontploffen, dan schamen we ons echt dood”. Dus ik zeg, voor de derde keer, “Jongens, het moet echt rustiger anders houdt het badje het niet. Ik wil eigenlijk dat jullie even allemaal op straat gaan spelen, lekker met de waterpistolen”. Zegt een vijfjarige tegen me: “Ik had je toch al gezegd dat ik dat niet wil”. Ik sta nog aan de grond genageld van die opmerking,  als ik vanuit mijn ooghoeken een negenjarige de SuperSoaker op onze cavia’s zie richten. Nadat ik ‘m al tig keren gesommeerd had weg te blijven bij het hok.

Een blauwe Intexwaas trekt voor mijn ogen. Ik negeer de smekende blikken van mijn kinderen om toch vooral niet boos te worden.

Ik ontplof.

Vijf minuten later  zitten ze alleen aan de tuintafel, mijn zoon en dochter. De discussie gaat over hoe lastig het is om weer nieuwe vrienden te vinden. De buurman blijkt het allemaal gevolgd te hebben en zegt: “Morgen komen er leuke meisjes terug van vakantie, alle twee in de leeftijd van je dochter.” Mijn dochter kijkt blij. Zoon loopt inmiddels zijn derde rondje om het huis van die leuke 13 jarige jongen die hij heeft leren kennen, maar waarbij hij niet durft aan te bellen.

Verhuizen valt niet mee.

*Update: Terwijl ik plaatjes google voor dit stukje blijkt zoon aangebeld te hebben bij die leuke 13 jarige. Hij was er niet, maar dat is niet eens zo relevant vinden we allemaal. Hij heeft aangebeld, dat is belangrijk. Van verhuizen groei je.

*Tweede update, eind van de middag: de 13-jarige aardige jongen blijkt echt aardig en kwam dus langs omdat hij hoorde dat zoon aangebeld had. Ze spelen al uren. Nu dochter nog aan de vriendin brengen en dan begint het leven hier echt goed op gang te komen.

*Laatste update, volgende ochtend. Ik ga over op een nieuwe opvoedingsmethode. Deze lijkt echt gemaakt voor ons gezin, de CTFD methode.

Advertenties