Schermafbeelding 2013-06-12 om 15.42.15Ik zit op een bankje in Le Jardin du Ranelagh. In het speeltuintje aan de rand van het park is het druk. Met kinderen natuurlijk, maar ook met moeders en vooral met nannies.

Het fenomeen nanny was mij volkomen onbekend voor ik naar Parijs verhuisde. Natuurlijk kende ik Fran, the Nanny en Super Nanny Jo Frost. Die twee zie ik hier echter niet. Links en rechts van me zitten de bankjes vol met Filipijnse vrouwen, in leeftijd variërend van 18 tot 50.

In tegenstelling tot Fran, die vooral druk was met haar liefdesleven, of Jo, die vooral druk was met opvoeden, lijkt de Filipijnse nanny vooral druk met haar sociale leven. Ik zie haar altijd bellend of druk kletsend met collega nannies. Regelmatig zie ik haar ook beide zaken gelijktijdig doen trouwens. Daarbij achteloos een wandelwagen voortduwend, of een kind snel een koekje toestoppend.

Ook in tegenstelling tot Fran en Jo, wordt zij slecht betaald en zijn de arbeidsvoorwaarden van een andere orde. Dat laatste is een understatement, ik zeg het er maar vast bij. In het 16de arrondissement, waar de inkomens sky high zijn, worden kinderen vaak uitbesteed aan de goedkoopste arbeidskracht. Het leven is hier immers al duur genoeg.

Ik kan het de Filipijnse nannies dan ook nauwelijks kwalijk nemen dat ze totaal ongeïnteresseerd lijken in de kinderen die ze onder hun hoede hebben. Arme bloedjes die de hele week met deze vrouwen doorbrengen en alles uit de kast moeten halen om toch nog wat aandacht te krijgen. Ze zullen uiteindelijk wel de diagnose ADHD krijgen, of gewoon het stempel ‘hondsbrutaal’.

En omdat het in deze kringen nou eenmaal zo gaat, schuiven ze later hun eigen kinderen vast ook weer door naar een nanny. De actuele marktsituatie zal bepalen welke nationaliteit deze heeft.

Advertenties