Ik heb tijdelijk onderkomen geregeld voor onze jongsten. Kwetsbaar als ze zijn reageren ze heftig op alle veranderingen die gaan komen: ze trekken zich wat terug, eten slechter en wijzen soms zelfs contact af.

Mijn man en ik realiseren ons dat dit de gevolgen zijn van de keuzes die wíj gemaakt hebben. De overstap van een dorp naar een metropool, van buiten rennen naar binnen zitten, was al gigantisch. Maar nu, een tweede verhuizing binnen twee jaar… dat is gewoon zwaar.

Het grenzeloos najagen van onze eigen ambities heeft littekens achter gelaten.  Met die wetenschap moeten wij leren leven. En zij helaas ook. Het minste dat we voor ze kunnen doen, is de komende tijd zo aangenaam mogelijk maken.

Ik heb een wellness pension geboekt waar ze in alle rust, omringd door nieuwe vrienden, zo’n 3 weken naar hartelust kunnen spelen en de verhuisstress vermijden. Ook biedt het ze een kans om weer te wennen aan de Nederlandse lucht en het buiten zijn.

De mevrouw die het pension runt is zeer serieus. We hadden een intensieve email-uitwisseling over onze twee kleintjes. Heel geruststellend allemaal. Ietwat confronterend was alleen de euthanasieverklaring die ik moest ondertekenen.

Maar ja, we moeten realistisch blijven. Milou en Didier hebben veel meegemaakt de laatste jaren.

Het kan zo maar eens tè veel blijken.

—–

—-

Ik plaats geen link naar het pension, maar google gerust op ‘cavia pension Heerlen’. Kijk vooral ook even onder het tabje ‘vachtverzorging’.

Milou en Didier

Advertenties