pardonOrPillorygrootToen ik vanochtend las dat de ouders van Tim Ribberink zich genoodzaakt hadden gevoeld om het afscheids-smsje van de jongen openbaar te maken was het eerste dat ik dacht: laat ik in elk geval Twitter maar mijden vandaag.

Gisteren was de inmiddels veelbesproken radioreportage van Bert Molenaar te horen op radio 1. Hij beweerde dat Tim niet gepest werd en dat hij ook geen afscheidsbriefje achterliet. Er verscheen een groot artikel op joop.nl en er ging zelfs een site de lucht in over wat de grootste ontdekking van de onderzoeksjournalistiek sinds jaren leek (in elk geval volgens de hoorbaar hijgerige journalist).

De combinatie van ‘VARA’, ‘journalist’, ‘zelfmoord’ is voldoende om Twitter te laten stomen. En dat gebeurde gisteren al: de PR mevrouw had het afscheidsbriefje vast zelf geschreven. Aan de schandpaal dat mens! De journalist was een schoft. De ouders waren zielig, berekenend, niet betrokken en overbezorgd (of een combinatie daarvan). De begrafenisondernemer was een echte begrafenisondernemer. En dat allemaal in het kwadraat en met veel gevloek, gescheld en getier. En schandpalen, heel veel schandpalen. De 8 van Eindhoven staan er nog, maar er is meer dan genoeg plek op marktplein Twitter.

En vanochtend de onthulling van de canard van Molenaar: NRC toont het afscheids-smsje. Het bestaat dus wel. De mensen die nog enigszins levend in de paal van gisteren staan mogen weer naar huis. Niemand bekommert zich nog om hen. Zij zijn collateral damage. Alleen de journalist staat nog op het plein. Met 140 tekens per tweet zal hij worden bekogeld, op Facebook in updates verguisd en in de comments van de uiteenlopende blogs zal hij lezen dat men hoopt dat het hem een keer overkomt, als een van zijn geliefden zichzelf van het leven berooft. Zo is het volk.

Morgen staat het plein weer vol. De mensen gooien naar wie er dàn ook maar staat. Ik ben niet beter dan de rest. Ik moet mezelf ook wel eens inhouden om geen rotte-eieren-tweet de timeline in te slingeren. Zeker nu, na het horen van deel twee van de slecht onderbouwde reportage van Bert Molenaar, gebaseerd op veronderstellingen, insinuaties en psychologie van de koude grond.

Maar het is te makkelijk, te ranzig ook. Ik ga me niet verlagen, en ik wil de berichten van anderen ook niet lezen. Zoals steeds vaker log ik vandaag gewoon maar niet in.

Advertenties