Sarkozy komt terug. Hij kan niet anders. Of, zoals hij het volgens le Canard Enchaîné van vandaag, zelf tegen partijgenoot en voormalig minister van Landbouw Bruno Le Maire zou hebben gezegd: “Het is de vraag of ik een keuze heb, moreel gezien, om niet terug te keren”. Volgens Sarkozy is de staat van het land onder vijf maanden Hollande al dusdanig verslechterd, dat het nog een hele klus zal zijn om in 2017 (na vijf jaar Hollande!) Frankrijk er weer bovenop te helpen. Financieel aan de afgrond, internationaal ongezien en überhaupt… in een desolate staat. Alleen een man van het kaliber Sarkozy kan Frankrijk er weer bovenop helpen. Dat gelooft hij zelf, maar inmiddels ook veel Fransen.

Francois Hollande vecht al sinds zijn aantreden met de schaduw van zijn voorganger. Als ‘Francois Normal’ was hij voor veel Fransen het alternatief voor de in hun ogen elitaire kliek die tot dan toe aan de macht was. De hard werkende burger, versus de Rolex dragende glamourman. Maar nu, in het najaar van 2012, lijken ze al genoeg te hebben van zijn grijze politiek, zijn belastingplannen en zeker van zijn vrouw.

Valerie Trierweiler bleek al tijdens de campagne een lastig te leiden projectiel. Eenmaal in het het Elysee paleis bleek ze niet van plan om, zoals Carla Bruni en haar voorgangsters, genoegen te nemen met een rol op de achtergrond. Haar vete met Hollande’s ex-vrouw en hun kinderen, haar vileine tweets, haar Paris Match teksten met dubbele bodem, haar bezwaar tegen de publicatie van onschuldige strandfoto’s…. Trierweiler is dagelijks in het nieuws. Maar Fransen willen hun first lady niet in het nieuws zien, laat staan op een negatieve manier.

Mijn buurvrouw zei er onlangs het volgende over: “Ze zijn net zo corrupt als de Sarkozy clan. Maar van hen wisten we het. We accepteerden het, omdat het land in een redelijke staat leek. En nu? Ondernemingen verlaten Parijs vanwege de aangekondigde belastingmaatregelen, de werkloosheid stijgt schrikbarend en wat doet Hollande? Hij schiet in een socialistische reflex en belooft gesubsidieerde banen. En dan cette femme! Incroyable! Dat de man zijn eigen vrouw niet eens in de hand heeft, zegt mij genoeg”.

Vijf jaar is nog een lange tijd te gaan. UMP, Sarkozy’s eigen partij, is momenteel niet bepaald het toonbeeld van uniforme kracht, nu de strijd om het partijvoorzitterschap is los gebarsten. Maar voor een man als Sarkozy is het verenigen van een partij over een jaar of vijf natuurlijk een kwestie van appeltje/eitje. En daarna zal de hele Republiek weer één worden onder zijn bezielende, capabele leiding. Nee, het lijkt totaal niet onaannemelijk dat Sarkozy zich in 2017 inderdaad weer verkiesbaar stelt. Nu is het zaak om Carla Bruni tot die tijd aan boord te houden. Vijf jaar in de politiek is lang, maar in een dergelijk huwelijk misschien wel een eeuwigheid.

Alors… pour la France dan maar.

Advertenties