Het september nummer van JAN wordt een collectors item. Op de voorpagina kijkt Eva Jinek mij verleidelijk aan, terwijl Bram Moszkowicz een glimp van haar decolleté probeert op te vangen. Gesponsorde idylle op Capri. Niet door Brams suikertante maar (zo lijkt mij)  door het blad en het toerisme bureau van Capri.

Nederlandse tijdschriften zijn truttig, voorspelbaar, oppervlakkig of een combinatie van die eigenschappen. Ik koop ze dan ook nooit. Maar de geweldige coverfoto van JAN kon ik niet weerstaan. De inhoud viel helaas als vanouds zwaar tegen (niveau ‘Bram en Eva willen een baby’).

Maar ik bewaar het exemplaar toch. Het is tenslotte een freeze frame van de laatste zorgeloze dagen van Bram en Eva.

JAN staat nu als vreemde eend tussen mijn Vanity Fair verzameling. Het blad dat ik wèl elke maand koop. Nergens wordt namelijk zo lichtvoetig relativerend, maar toch uitgebreid en onderhoudend over politiek, economie, kunst en society geschreven. En dan die fotografie!

Ik lees het blad van de eerste tot en met de laatste pagina, in een maand tijd helemaal uit. Te beginnen bij de Editor’s letter en eindigend met de Questionnaire op pagina 184. Ja zelfs de advertenties bekijk ik stuk voor stuk.

En met deze bekentenis is dit definitief het meest truttige, oppervlakkige stukje ooit op deze site gepubliceerd. Ik mag alleen maar hopen dat je nù naar de boekhandel rent om Vanity Fair te kopen, en er vervolgens net zo’n plezier aan beleeft als ik. Dan heeft het tenminste nog zin gehad.

Terwijl jij je naar Bruna haast,  begin ik vast aan “What Katie didn’t know: marriage scientology -style”.

Advertenties