Een schoolplein is een schoolplein, waar ter wereld je ook bent. Moeders aan de poort, voornamelijk bezig met andere moeders, die die dag niet aan de poort staan. Pratend over de bijzondere kwaliteiten van hun kinderen en de daarmee gepaard gaande problemen. Ik heb geen idee wat ze doen, de meesten zijn professioneel moeder. De vaders zijn onzichtbaar. Wat hun dagelijkse bezigheden zijn is nog vager. Omdat je relatief weinig van elkaar weet, is het een vrij egalitaire gemeenschap, daar op het schoolplein. Iedereen is schijnbaar gelijk. Maar sommigen zijn anders. Zij staan alleen.

Er zijn maar weinig moeders die een geanimeerd gesprek aangaan met een schoolplein celeb. De schoolplein celeb is zo onopvallend bewust van zichzelf, dat het opvalt. Hij of zij staat alleen, of naast een collega celeb. Zonnenbril, bohemien look en oogcontact met andere ouders vermijdend. Ik heb een talent om me in het bijzijn van deze mensen belachelijk te maken.

Zo trapte ik vandaag boven op de voet van iemand die ik herkende. “I’m so sorry”, zei ik… “It’s OK”, zei Gerard Depardieu met een vriendelijke glimlach. Ik draai me om en sla daarbij mijn tasje bijna in het gezicht van een vrouw die mij vaag bekend voorkomt. Omdat ze alleen staat denk ik: “Daar is iets mee… daar durft niemand iets tegen te zeggen”. Ik bied mijn verontschuldigingen aan en ook zij lacht vriendelijk. “Dat is Salma Hayek”, sist iemand in mijn oor.

Ik denk nog na over mijn gestuntel met celebs, als ik in de bakkerij naast de school, achter een Franse acteur sta (niemand buiten Frankrijk kent hem, dus namedropping is totaal zinloos). Zijn zoontje wil ook een pain aux raisins, net als mijn dochter. Ik gedraag me vreemd, praat net iets te hard. De man negeert me -terecht- volkomen. Ik vermoed dat hij me herkent van die keer dat we met de klas de filmset bezochten, en ik per ongeluk alle kinderen in zijn caravantrailer liet plassen.

Ik kan alleen maar dankbaar zijn dat de kinderen van Johnny Depp en Vanessa Paradis niet meer op school zitten. Uit de verhalen hoor ik dat ze elke dag zelf hun kinderen kwamen brengen en ophalen. Johnny ging zelfs mee als begeleider met klassenuitjes. Ik zou mezelf volledig voor schut gezet hebben, op schoenen trappend, met tasjes meppend en overdreven hard pratend om toch maar iets tegen hem te kunnen zeggen.

Al was het maar om daar vervolgens in een stukje als dit over te kunnen schrijven.

Advertenties