In Frankrijk begint het nieuwe jaar niet op 1 januari, maar op de eerste dinsdag van september. De dag waarop scholen na een zomervakantie van 10 weken weer open gaan, collega’s weer op kantoor verschijnen en het verkeer op de periferique weer vast staat, heet la rentrée.

In Parijs, wekenlang het pretpark voor toeristen, persen bewoners zich weer in de metro, die op z’n normale drie-minuten schema rijdt in plaats van het 6 minuten zomerschema. De boulangerie op de hoek is weer open, parkeerplaatsen onvindbaar en in ons appartement hoor ik gestommel en geluiden van buren, links, rechts en boven.

La rentrée betekent: nieuwe schoolspullen en nieuwe ideeën. Goede voornemens worden hier in september gemaakt: de leerling neemt zich voor nog harder te studeren, de werknemer gaat nu toch echt op zoek naar een nieuwe baan, de president belooft het onderwijssysteem te vernieuwen. Elke eerste dinsdag in september weer.

Op de gemoedelijke manege waar mijn dochter rijdt, een uurtje buiten Parijs, vertelt de oude eigenaar vandaag dat hij van plan is dit jaar toch ècht eens winst te gaan maken met het bedrijf. Waarop de aanwezige familieleden, en wij als ouders van de les-kinderen, gezamenlijk het glas heffen op la rentrée en de winst die monsieur dit jaar toch eindelijk zeker zal gaan maken, met zo’n geweldige manege. Elke eerste zondag in september weer.

Ingeburgerd als ik ben, heb ik goede voornemens te over, met de stellige overtuiging en de zin om ze allemaal te realiseren. Maar eerst verheug ik me op enkele uren per dag zonder de kinderen. Want na een zomervakantie van ruim 10 weken, vind ik dat nog wel het beste van la rentrée.

Elke eerste donderdag (want dan pas start de Internationale School) in september weer.

Advertenties