Terwijl ik mijn crème drink, kijk ik naar buiten. Op het terras van het café zit een meisje van ergens tussen 13 en 17 jaar. Moeilijk in te schatten. De meisjes hier in Parijs zien er allemaal uit alsof ze ergens tussen 13 en 17 zijn. Lange, stijle haren, skinny jeans, lang vest of kort jasje, zware oog make up en natuurlijk de onvermijdelijke sigaret in de ene hand en de iPhone in de andere.

Mager zijn ze, deze meisjes. De term ‘slank’ zou hun gewicht geen eer aan doen. Hun zonnebril zetten ze alleen af als ze elkaar begroeten, buiten op het terras. Zoals het meisje dat ik bekijk nu doet. Twee vluchtige bisous voor haar vriendin. De ober brengt espresso en water. Altijd espresso en water. Geen calorieën denk ik.

In Nederland was me al opgevallen dat veel meisjes enorm op elkaar lijken, maar hier in Parijs hebben ze dit tot in het extreme doorgevoerd. Ze dragen dezelfde tassen, exact op dezelfde manier: nooit om de schouder, altijd aan de elleboog, met lichtgebogen arm. En als ze met elkaar praten strelen ze onophoudelijk hun eigen, lange haren. Traag, van boven naar beneden, in lange halen. Eindeloos.

Ik vind het een naar gezicht: deze verveeld ogende meiden, lurkend aan een sigaret. Ze kijken op z’n best blanco, maar meestal chagrijnig. Waar zullen ze het over hebben, vraag ik me af? Hun serieuze gezichtsuitdrukking doet vermoeden dat ze de laatste situatie op de financiële markten bespreken. Of de humanitaire ramp in Homs. Ze hebben altijd 1 oog op hun iPhone, dus het zou best kunnen.

Al tijden vraag ik me af waarom ik het zo naar vind om naar ze te kijken. Eerst dacht ik, het komt door die verveelde uitstraling. Later dacht ik, het is die sigaret. Maar nu ik hier zo alleen in dit café, achter mijn MacBook zittend naar die twee meiden kijk, weet ik het. Het is de angst om er ooit zelf één in huis te hebben. Ik heb een dochter die over een tijd ergens tussen 13 en 17 jaar zal zijn. Voor ze ten prooi valt aan het vreugde en jeugd wegnemende ‘vroeg-oud virus’ dat hier heerst onder jonge meiden, moeten we weg zijn uit deze stad.

Ik heb nog vier jaar dus.

Advertenties