Dat je naar de telefoon kijkt en denkt: “ik moet nog zoveel mensen bellen”. Om vervolgens allerlei redenen te bedenken waarom dat ook wel morgen kan. Nee, waarom het zelfs béter is om dat morgen te doen. Om vervolgens morgen weer exact hetzelfde te denken. Om uiteindelijk niet te bellen en zo van alles en nog wat verkeerd te zien lopen. Dat heb ik dus.

Zo’n 25 jaar lang dacht ik de enige te zijn die fobisch is als het om telefoon gesprekken gaat. Tot Twitter. Daar zag ik een paar weken geleden het woord ‘telefobie’ voorbij komen. Ik herkende mezelf en één RT later bleken er halve volksstammen zo te zijn als ik: druk in de weer om de telefoon te vermijden. Dat kan geen toeval zijn: zo veel telefoben op Twitter.

Twitter is namelijk een zegen voor ons. Heen en weer kletsen zonder bang zijn om op een ongelegen moment te bellen, of een slechte boodschap te brengen/te horen terwijl je niet direct weet wat je daar verder op moet zeggen. Nooit meer in de stress schieten bij een uren durend telefoon gesprek dat je niet durft te beëindigen terwijl je echt weg moet, naar bed wil of gewoon uitgepraat bent.

Er zijn natuurlijk ook andere alternatieven voor de telefoon, zoals e-mail en Facebook. Toch is niets is zo snel en vrijblijvend, maar tegelijkertijd ook zo amusant en oprecht als de 140 tekens op Twitter. Het zou een reden kunnen zijn om mijn anonimiteit op te geven en al mijn vrienden, familie en kennissen te gaan volgen. Dat doe ik echter niet, want ik weiger toe te geven aan zo’n idiote fobie. Dus bel ik nu de tandarts voor een afspraak, ook al heeft zijn praktijk een twitteraccount.

*copyright ‘telefobie’ @oudzeikwijf*

Advertenties