Ik schets een beeld van een willekeurige straat in het 16de arrondissement: appartementenblok, kapsalon, appartementenblok, nagelstudio, appartementenblok, kapsalon, appartementenblok, nagelstudio (bis). Het vinden van een goed knippende kapper zou dus geen probleem mogen zijn.

De eerste kapsalon die ik bezocht ligt vrijwel naast mijn deur. De kapster vroeg wat ik wilde: “hetzelfde als nu, maar dan korter”. Simpel. “Nog korter?”, vroeg ze verbaasd op een weinig vriendelijke wijze. Ja, waarom kom ik anders hier dacht ik nog? En terwijl ik zo om me heen keek zag ik dat ik de enige was die geknipt wenste te worden. Alle andere vrouwen kregen langer haar door middel van extensions. Zuchtend deed het meisje de ‘shampooing’ en begon ze aan de knipbeurt. Dat dacht ik tenminste, ik hoorde tenslotte knipgeluiden. Er viel stukken van zeker 2mm naar beneden. Na 20 minuten was ze klaar en begon de ‘brushing’. Normaal een kunstvorm hier, maar aan mijn haar was duidelijk geen eer te behalen. Ze was zo klaar. Kassa: 62 Euro.

Kapsalon twee bezocht ik op advies van een vriendin. Een oudere dame in een jaren 50 kapsalon ontving mij vriendelijk. Ik hoorde Adamo op de radio en terwijl ze mijn haren aan een shampooing onderwierp, rookte ze gewoon een sigaret. Mijn haar was inmiddels behoorlijk lang, want die eerste keer was er niks vanaf gehaald. Hetzelfde ritueel herhaalde zich ook in deze kapsalon: Kort? Nog korter? Er volgde wat luchtknipperij en heel veel brushing (daar waren mijn haren immers nu lang genoeg voor). Of ik tevreden was vroeg ze me. Ik keek in de spiegel en zei: c’est Mireille Matthieu, c’est ne pas Vrouwke. Dat vond ze een groot compliment. Lachend als een boer met kiespijn betaalde ik 45 euro.

Vandaag bezocht ik Kapsalon Joe. Ik was al vaker langs gelopen en het viel me telkens op dat er tenminste niet van die standaard kapsters werkten: een oude man, een alternatieve, wat dikkere vrouw (die zijn hier een zeldzaamheid) en een zwarte homo. Dat laatste wist ik pas toen ik de deur open deed en hij mij begroette. Joe en ik, dat kon het wel eens helemaal worden dacht ik, terwijl hij 2 kussen op mijn wangen drukte.

Ik vertelde Joe dat ik een super korte bob, in laagjes geknipt wilde. Elke kapper weet dan wat je bedoelt. Joe zag echter problemen. Zo kort als ik het wilde, dat kon hij niet knippen. Dat was gewoon niet jolie. En verder… mijn haar schreeuwde om glansverf en betere shampoo. En o ja, hij zou ook de spanning uit mijn hoofdhuid weg masseren. Na twee uur stond ik buiten, met geverfd en gebrushed half lang haar, een relaxte hoofdhuid, een fles glansshampoo en 130 euro lichter.

Na deze drie ervaringen weet ik zeker dat Parijse kappers niet knippen. Ze verven, geven hoofdhuidmassages en doen vooral heel veel brushen. Maar korte haren knippen, dat moet je als vrouw gewoon niet willen.

Advertenties