Ik zag vandaag een lange trailer van de film 'De Force'. Ik herkende de twee hoofdrolspelers, maar wist niet waarvan. Ik ben namelijk helemaal niet thuis in de Franse film. Ik zag ooit Le Grande Bleu in beschonken toestand. Ik vond de film geweldig. Ik keek ‘m een jaartje later nog eens, nuchter nu, en ik dacht: Goh, wel veel blauw. En zo gaat het meestal met mij en Franse films, ik moet ze zien met een wijntje op en dan zie ik alle lagen. Aangezien mijn alcohol consumptie de laatste jaren echter niet om over naar huis te schrijven is, kijk ik liever geen Franse films meer.

Maar goed, ik zag die trailer en vroeg me af, wie zijn die luitjes ook al weer. Al na een halve minuut dacht ik: die kerel lijkt wel Eric Cantona. Ik verwierp de mogelijkheid natuurlijk meteen, aangezien Cantona bij mijn weten voetballer was. De actrice kon ik niet echt thuis brengen. De trailer duurde ongekend lang: vrouw wordt verliefd op criminineel, crimineel ook op haar, crimineel komt in de problemen en gijzelt de vrouw om de cops ervan te weerhouden hem neer te schieten. Dan volgt er een explosie en daarna eindelijk de aftiteling: De Force, starring Eric Cantona (huh? toch!) en Isabelle Adjani.

Isabelle Adjani? Ah, ja die! Ik kon het bijna niet geloven. De vrouw die ooit zo ontzettend mooi was, zag ik nu met monsterlijke lippen en een huid zo strak dat ie leek open te scheuren. Maar het meest vreemd waren nog wel haar ogen, die een wonderlijk verbaasde blik hadden gedurende alle scènes die ik zag: bij verdriet, bij liefde, bij angst. ‘Expressie is noodzakelijk voor een actrice’ dacht ik altijd, maar blijkbaar is dat helemaal niet waar. Belangrijker is dat je jezelf toetakelt voor een rol, voor een man, voor jezelf. Dat je je transformeert tot iets tijdloos, iets waarvan mensen zeggen: ‘Kijk, dat was ooit vast een mooie vrouw. Lang geleden’.

Waarom doen vrouwen dit? Waarom laten ze zich snijden, spuiten, schuren terwijl ze niemand kennen die er beter van is geworden. Sterker nog, de voorbeelden van materiaal uit de lach-of-ik schiet show zijn talrijk. Ik noem alleen maar een Meg Ryan, Nicole Kidman, Carla Bruni, Tori Amos. Deze vrouwen hebben best een gezond verstand, en toch denken ze: ‘Bij mij zal het anders zijn. Bij mij zet de plastisch chirurg op een geloofwaardige wijze de tijd stil’.

Maar er komt toch een moment dat ook deze vrouwen in de spiegel kijken en denken: ‘Het is niet gelukt. De tijd tikt door en ik word godverdomme lelijker ouder dan zonder al die ingrepen’. Of dat ze op een dag een blad openslaan, waarin hun transformatie van natural beauty tot plastic fantastic vrouw gedocumenteerd wordt. Hebben ze dan werkelijk geen enkele vriendin die zegt: ‘Doe het niet, accepteer nou gewoon dat je ouder wordt, dat mannen niet meer op je geilen, dat je niet meer de minnares kunt spelen in de film maar gecast wordt voor als moeder, oma… of helemaal niet meer gecast wordt.’

That’s life, for Gods sake, deal with it. (Ik schrijf dit in het Engels, voor het geval dat een Meg Ryan zichzelf zo nu en dan googlet en bij deze blogpost uitkomt). Geef niet de schuld aan de maatschappij, de industrie of de mannen die dit soort zaken van vrouwen zouden eisen. Het zijn nog altijd de vrouwen zelf die de keuze maken hun lippen/borsten/jukbeenderen/whatever te laten opblazen tot springkussens. Het zijn dus ook de vrouwen zelf die kunnen beslissen ‘to grow old gracefully’, zonder verzuurd te raken en zonder hersteloperaties die nodig zijn om de zwevende siliconen onder hun oksels vandaan te laten halen.

Word eens volwassen vrouw. Dat heeft de natuur namelijk zo bedoeld.

Advertenties