In Nederland is onder aanvoering van Henk Bres een ethisch réveil aan de gang. Grenzen stellen, verbieden wat verboden moet worden. En dan niet allerlei kleine oud-Hollandsche overtreders pesten voor minimale overtredingen. Nee, prioriteit bij de kinderverkrachters en natuurlijk bij alles wat van over de grens komt om zich als crimineel te vestigen. Bres als de opvoeder van de natie. Samen met de PVV natuurlijk, waar normbesef zo geïncorporeerd is dat ze ervoor moeten waken niet als moraalridders weggezet te worden. Vandaar de strategische keuze voor brievenbuspissers en losse handjes in de tweede kamer. Het volk moet zich natuurlijk wel nog enigszins kunnen identificeren met haar vertegenwoordigers.

Ongelofelijk jammer dat ik dit nieuwe ethisch réveil moet missen, hier in Frankrijk. Réveil mag dan wel een Frans woord zijn, in dit land is van enige normbesef geen sprake: DSK landt op Charles de Gaulle en verdwijnt gewoon weer in zijn miljoenen-appartement aan het Place de Vosges, Sarkozy telt het geld in z’n envelopje dat ie van L’Oreal erfgename Bettencourt kreeg nog maar een keer, en de vrouw van Jacques Chirac laat ‘m net voor het begin van zijn proces dement verklaren. Niemand die er wakker van ligt hoor. Laat staan een petitie organiseert.

Om toch, op kleine schaal, wat te doen aan de zedenloosheid en de gebrekkige moraal hier in Parijs, heb ik besloten zelf actief te worden. Ik begin met een klein probleem, met grote gevolgen: in deze stad wonen miljoenen honden die allemaal bij mij voor de deur schijten. Als verzetsdaad van opvoedkundige aard heb ik vanochtend een vlaggetje in een drol geplaatst. Toen ik een plaatje wilde maken was de drol verdwenen: weggespoeld door de gemeentereiniging. Nu is het wachten op de volgende, dat kan niet lang duren denk ik.

In de tussentijd voer ik actie op een ander thema. In Parijs is het gebruikelijk om zo arrogant en sjacherijnig mogelijk kijkend rond te lopen. Het straatbeeld wordt er danig door verpest. Als teken van protest loop ik al sinds dagen met een demonstratieve glimlach op mijn gezicht door de straat. Het gevolg is dat ik gemiddeld 3 keer per dag wordt aangesproken door toeristen die de weg zoeken. Ik ken de weg ook niet, maar dat kan ik ze dan tenminste vriendelijk lachend vertellen.

En zo inspireert Henk Bres mij tot grote kleine verzetsdaden die duidelijk maken: tot hier en niet verder. Ik ben trots op mijn typische Hollandse eigenschap: verontwaardigd zijn over wat anderen doen. Dat zal ze leren in Parijs.

Een pedovereniging hebben ze hier trouwens niet, dus ook geen pedo’s. Da’s dan wel weer goed.

Advertenties