.
Binnen een week drie incidenten die bewijzen dat sommige ouders volledig de weg kwijt zijn:

• Excuusbrief van schooldirectie aan ouders “Het spijt ons zeer dat zoveel ouders en kinderen overstuur waren over het feit dat de medailles van de avondvierdaagse later werden uitgereikt. We beseffen dat we de kinderen een heldenontvangst hebben onthouden. Dat doen we volgen jaar anders”.

• Informatiebijeenkomst over de rolverdeling van de eindmusical. “Deze werd door een aantal ouders als ‘onevenwichtig’ ervaren. Tijdens de bijeenkomst is besloten teksten bij te schrijven zodat de rollen van vergelijkbare grootte zijn”.

• Gesprek aan de voordeur: “Sanne-Marie is erg verdrietig. Jouw zoon heeft het op een niet zo nette manier uitgemaakt.”

Ik wilde een diepgravende analyse van de prinsen- en prinsessen problematiek schrijven. Over hoe ouders hun kinderen beschermen tegen extreem traumatische ervaringen als zonder medaille over de finish gaan, een kleine rol in de musical hebben of de eerste keer de bons krijgen. En hoe ze vervolgens juist daardoor de basis leggen voor een verknipt zelfbeeld en de gang naar de psycholoog, direct na de puberteit.

Maar ik preek voor eigen parochie en daarom zijn de analyse en de conclusie overbodig. Lezers van mijn stukjes zijn de andere ouders, de ouders die heel hard lachen om deze onzin. Het zijn de ouders die denken: misschien is het wel goed voor zijn relativeringsvermogen, die late medaille. Bij de kleine musicalrol zeggen ze tegen hem: het gaat toch om de pret om gezamenlijk iets moois neer te zetten. En bij het liefdesverdriet van een 10 jarige denken ze: goed voor haar incasseringsvermogen.

Totaal overbodig stukje dus eigenlijk. Dit.

Advertenties