Volgens een psychologieboek over hoe een verhuizing naar het buitenland te overleven, is het goed elkaar als gezinsleden een ‘herinnering’ kado te doen. Iets waar in het nieuwe huis naar gekeken wordt en waar vervolgens positieve gedachten vanuit gaan. In het boek werd gesproken over een plant of een zachte plaid. Een zachte plaid? Nee dus. Planten gaan bij mij altijd dood, en dood levert doorgaans niet de meest positieve gedachten op. Maar ik wil die verhuizing wel volgens het boekje aanpakken en dus moet ik op zoek naar kado’s die de herinnering aan Nederland levend zou houden.

Voor de kinderen was ik vrij snel klaar: een mooi fotoboek met alle vriendjes, vriendinnen en bekende plekken. Een boek om er op een druilerige Parijse dag bij te pakken en eens lekker bij weg te huilen. Positief dan, hè, positief huilen. Zelf heb ik mooie herinneringen aan de momenten dat ik in de etalage van de lokale juwelier stond te kijken. Ik fluister dit de kinderen in, in de wetenschap dat die info ook hogerop komt. Het is een beproefde verjaardagskado aanpak. Blijft over… een herinnering die ik mijn man kado zal doen.

In eerste instantie dacht ik aan een pot verf, RAL 9010, waar hij zo veel mee geschilderd heeft hier, of een foto van de berging in totale chaos. Wat was die wekelijkse gang naar de stort toch vertrouwd voor hem. Warme herinneringen, stuk voor stuk. Maar toch niet echt zo intens als de psychologe in het boek bedoelde. Zaterdag, tijdens het avondeten, kreeg ik een openbaring, ingeleid door mijn zoon met de volgende opmerking: “Ik wil er niet aan denken dat we in Parijs nooit meer op zaterdagavond friet met frikandellen kunnen eten”.

Ons huishouden staat bol van rituelen die met eten te maken hebben: zaterdagavond: zelf gebakken friet met frikandellen (met curry en uitjes). Op verjaardagen en bij ziekte of onbehagen: zelfgemaakte bruine bonensoep met Unox rookworst. Maandagavond, als het regent spinaziestamppot met Albert Heijn’s runderbraadworsten, bij mooi weer Albert Heijn’s lasagne met stokbrood en salade. Niet te vergeten: op vrijdagavond altijd vlavlip. Wat mijn zoon niet overzag, maar ik wel: dit gooien we allemaal overboord voor een Franse hap. Ik zeg: zaterdagavond escargots, verjaardagen met foie gras, maandagavond bij regen tête de veau en bij zonnenschijn riz de veau. En op vrijdagavond een Danone joghurtje.

Hoewel de gedachte voor menigeen aanlokkelijk zal zijn, was het voor mij reden om vanavond de computer op te starten en te googlen. Elke maand zal mijn man minstens twee keer op neer van Parijs naar Nederland rijden. Tijdens die rit passeert hij talloze Albert Heijns. Hoe groot zal de vreugde wel niet zal als hij zijn kado uitpakt en een weergaloze CoolFreeze CDF ziet. Een 12V vrieskist voor warme herinneringen aan eetrituelen uit Nederland. Morgenochtend kan ik de kinderen geruststellen met de mededeling: zaterdagavond blijft zaterdagavond. Ook in Parijs.

Advertenties