In de zaterdag editie van NRC stond vorige week een antropologisch getint artikel over flirtende Franse mannen. Strekking van het verhaal was dat Franse mannen altijd flirten. Dat een Franse man met je flirt mag dan ook zeker niet worden opgevat als een compliment. Nee, het flirten staat los van het feit of de man je aantrekkelijk vindt of niet. Flirten is a way of life voor Franse mannen. Pas na een tijdje (we heben het over maanden) over en weer flirten, moet blijken of het wat meer is dan plichtmatig knipogen en door de haren wrijven. Om een of andere reden blijft dit artikel in mijn hoofd hangen. Natuurlijk vanwege mijn op handen zijnde verhuizing naar Parijs, maar misschien ook wel omdat ik het herken. En omdat ik me belazerd voel.

Ik noem een Jean Yves, de makelaar van het appartement dat ik huur. Ik zou niet weten voor welke rol hij betaald wordt door de verhuurder, maar die van flirting Fransoos speelt ie als de beste. Zijn halflange haren gooit hij 3 keer per minuut naar achteren. Hij leidt mij door het appartement en behoedt mij voor stoten en struikelen door mij bij elke potentieel ‘gevaarlijke’ situatie even aan te raken. Ik begon zelfs te denken dat de verhuurder hem speciaal had ingehuurd om mij mild te stemmen ten aanzien van de krakkemikkige toestand van het appartement.

Of neem een Roland, de contactpersoon van het verhuisbedrijf. Ik heb hem nog nooit gezien, maar via de telefoon en de mail flirt hij er behoorlijk op los. Complimentjes gaan over en weer, met de nodige 😉 en :-). Nog net geen XXX. Ik moet bekennen dat ik de man zelfs al gegoogled heb. Ik was niet ontvreden over zijn profielfoto op LinkedIn.

Twee flirtende mannen en ik wóón nog niet eens in Frankrijk. Zelden was mijn ego zo gestreeld. Maar toen vond Dominic Strauss Kahn het nodig zijn geflirt met daden kracht bij te zetten en vond NRC het nodig de seksuele mores van de Franse man toe te lichten. Waarom? Waarom kon DSK zich niet houden aan de regels van het spel? Dan had NRC dat artikel niet geplaatst en verkeerde ik nog steeds in de heerlijke veronderstelling dat om de een of andere reden vrouwen van begin 40 in Frankrijk als enorm flirtwaardig gezien worden.

Vandaag mailde ik met Roland over een paar kleine, nog onopgeloste issues: vergunningszaken, grootte van de lift en meer van die dingen. In tegenstelling tot eerdere mails koos ik een zeer zakelijke aanpak, zonder emoticons en grapjes. Binnen vijf minuten mailde Roland mij terug: was ik gestressed door de verhuizing? Was alles wel goed?

Reply: “Roland, DSK fucked up major. Not only for himself and the room maid, but also for my selfesteem. I thought French men were mad about me. In fact, I was already thinking about the consequenses this might have for my marriage. But now I know, you flirt with every woman under 75, I feel like a fool!”

Grapje. Dat schreef ik natuurlijk niet. Ik antwoordde dat ik het inderdaad nogal druk had. Maar dat hij zich daar niet druk over hoefde te maken. “In fact, I think the effort you’ve put into helping me preparing the relocation, is now really paying off. Further details I’ll discuss with my Dutch agent. I’d like to thank you for all you’ve done for me. Good luck with the new clients. Au revoir.”

‘Au revoir’ zonder 😉 dus. Roland weet nu ook genoeg.

*afbeelding: DSK voor hij besloot de kamermeid te pakken. Onherkenbaar niet waar*

Advertenties