Ik ben klaar met meningen. Dat is ook de reden waarom ik al weken niets meer op papier krijg. Weer een blogpost, weer een mening. Mijn lezers weten wel hoe ik over zaken denk, da’s preken voor eigen parochie dus. De mensen die mij niet lezen zullen nooit weten hoe ik over zaken denk, da’s preken voor een lege kerk dus. En dan te bedenken dat ik een hekel heb aan preken. Waarom dan nog bloggen?

Ooit begon ik ermee als een manier om mijn gedachten te ordenen, om scherp te krijgen hoe ik over zaken dacht, als schrijfoefening ook. Toen kreeg ik lezers en de aantallen groeiden snel. De WordPress stats werden mijn vrienden. De blogposts die ik zelf het minst vond, scoorden het hoogst. De posts die ik zelf briljant vond (nou ja….nou ja… ja!) leek slechts een enkeling te kunnen waarderen. Hoe steviger de mening, des te beter gelezen, zo lieten de stats overduidelijk zien. Maar wat nu, nou ik klaar ben met de meningen?

Het is lastig om terug te gaan naar wat bloggen ooit voor mij was. Toch ga ik juist dat doen dit jaar. Ik ontsla mijzelf van de plicht om minimaal 3 blogjes per week te schrijven, ik sta mezelf toe over zaken te schrijven die alleen ik interessant vind en ik ga de stats knop mijden. Ik zal mijn posts nog wel op Twitter aankondigen, maar meer ook niet. Geen ochtend-, middag- en avondronde meer. Mijn blog wordt dit jaar weer helemaal mijn blog. Iedereen die mee wil lezen en reageren blijft natuurlijk van harte welkom. Maar maak het jezelf dan gemakkelijk en neem een abonnement.

Advertenties