Onlangs werden er kaarsjes gebrand op Twitter, voor een zieke jonge vrouw die ik niet ken. Ik deed niet mee aan deze actie. Niet omdat het lot van de vrouw mij onberoerd liet, integendeel!

Ik heb gewoon moeite met collectieve acties op Twitter. Twibbons voor van alles en nog wat, RT-en voor een goed doel. Er was zelfs een tijd dat ik allerlei booby- en lippenava’s in mijn timeline zag. Het is me nooit duidelijk geworden waar die voor stonden. Ik kon zelf niets anders bedenken dan ‘solidariteit met sloeries’. Daar ben ik overigens natuurlijk ook vóór.

Als er weer een golf van goedheid door de timeline gaat, vraag ik mezelf altijd af waarom het me zo tegen staat. Is het de schijnbare zinloosheid van de geste? Is het de willekeur van de actie? Is het mijn vermoeden van dubbele agenda’s bij sommigen? Of is het gewoon het feit dat je geacht wordt alleen mee te leven als je je conformeert aan een door anderen bepaalde uitingsvorm. Twitter mag dan wel een social medium zijn, dat betekent niet dat ik mij aan groepsdwang, hoe goed bedoeld vaak ook, hoef over te leveren.

Verwacht van mij dus geen twibbons in mijn ava of RT’s voor het goede doel. Ik brand geen kaarsje in de timeline. Ben ik daarom een minder betrokken mens? Ik denk zelf van niet. En of een ander vindt van wel… frankly my dear…


Advertenties