*Nu Jack de Vries zijn intrede weer lijkt te doen, haal ik een oude post (voorjaar 2010) uit een vorig leven van zolder. Anders ligt ie ook maar weg te stoffen.*

Ik wacht met spanning op de verfilming van de avonturen van de staatssecretaris en zijn adjudant, ver weg in de zandige Afghaanse vlakten. Tussen de bermbommen, in de barakken werd de hitte verdreven, tussen de koele lakens. Owww, de romantiek! Wie droomt er nou niet zo nu en dan van dit soort zaken? Er zijn mensen die het in de praktijk brengen. Die door de mijnenvelden van de liefde op zoek gaan naar spanning. Gedreven door allerlei motieven en zonder lang stil te staan bij de consequenties. En niet alleen politici hoor, ook advocaten en tv-presentatrices gaan voor het avontuur.

Zoiets gaat een tijdje goed, maar lekt uiteindelijk vrijwel altijd uit. Het journaille maakt overuren, collega’s gniffelen, of zwijgen veelbetekenend. Het publiek vermaakt zich op een afstand. Onder het mom van moraalschennis wordt schande gesproken van de escapades. Nadat eerst vergeefs met spin geprobeerd is de zaak te sussen, treedt de politicus in kwestie af en gaat ook de tv-presentatrice op zoek naar een nieuwe baan. Zij worden gestraft door hun werkgever, de media en het publiek.

Wat mij interesseert is de vraag waarom er gestraft wordt. Ik geloof niet in de voor de hand liggende redenen, waarbij het woord ‘moraal’ de boventoon voert. Ik vermoed dat jaloezie een belangrijke onderliggende drijfveer is bij het afstraffen van politici, of andere personen met een zekere status, die (buitenechtelijke) affaires hebben. Zij hebben het niet alleen in maatschappelijk-economische zin gemaakt, nee, ze hebben ook nog eens een liefdesleven waar de vonken van af spatten.

Dat is te veel voor Burgermans. Waar hij slechts van durft te dromen, mag een Jack de Vries zéker niet echt hebben. Laat staan een Moszkowicz. Dit soort romantische avonturen is voor Burgermans alleen te pruimen in films.

Ik voel een scenario opborrelen…

Advertenties