Dochter komt thuis en vraagt: verdien jij eigenlijk geld of moet papa daar alleen voor zorgen? Aiiii…. In de categorie pijnlijke vragen scoort deze 9 op een schaal van 1 tot 10. Ik denk even na en antwoord dat wij daar eigenlijk met z’n tweetjes voor zorgen, maar dat papa het nu een poosje voornamelijk in z’n eentje doet omdat ik zo hard moet studeren. “O ja… dat doe jij natuurlijk. Ik kon er gewoon niet opkomen toen we het er in de kring over hadden”, spreekt ze vervolgens. Ik probeer zo neutraal mogelijk te vragen wat zij geantwoord had op de vraag ‘wat haar moeder deed’. Het antwoord kwam met een grote dreun, recht in mijn gezicht: stofzuigen en wasjes draaien! En zij keek mij zo mogelijk nog neutraler aan dan ik haar.

Mijn enige gedachte vanaf dat moment was: damage control. Variërend van repareren van vermeende imagoschade tot herstellen van de beeldvorming over emancipatoire kwesties bij mijn kinderen. Wat volgde waren preken over de noodzaak tot education permanente, solidariteit binnen een relatie en man/vrouw-rollenpatronen. Braaf aangehoord door mijn kinderen, altijd gepaard gaand met veel gegaap. Het resultaat was er: op de spontane vraag “Wat doet je moeder?” kwam het spontane antwoord “Zij studeert!”.

Een leerkracht op de basisschool van mijn kinderen volgt een vergelijkbare studie, naast zijn parttime baan. Dat vind ik bewonderenswaardig. Ik weet hoeveel tijd en energie het kost om je baan naar behoren te vervullen. Ik weet ook hoeveel tijd en energie het kost om een studie, zeker een universitaire, succesvol af te ronden. Als je die twee zaken kunt combineren, dan ben je uit bijzonder hout gesneden. En dat is deze leerkracht dan ook. Hij wordt betiteld als zijnde ‘van de oude stempel’: streng doch rechtvaardig, relativerend en respectvol. Hij deelt zijn ervaring met ouders en kinderen. Hij vult zijn eigen kennis aan, om die vervolgens naar de groep te vertalen.

Ik begrijp dus zelf maar al te goed dat werk, studie en privéleven een moeilijke combinatie zijn. Het lukt mij de ene dag beter dan de andere om die schoteltjes in de lucht te houden. Maar ik zie uit naar de jaren dat mijn kinderen in de klas zitten bij een leerkracht wiens kennis en ontwikkeling ze kan inspireren tot grote ambities en geloof in eigen kunnen. Want daartoe zijn dit soort leerkrachten in staat.

Helaas moet ik concluderen dat er voor mijn dochter veel overredingskracht noodzakelijk zal zijn. Want op mijn vraag vandaag, naar wat zij later zou willen doen, antwoordde ze (met een neutrale blik in haar ogen): “Ik wil gewoon thuis blijven zoals jij. Voor de kindjes zorgen en stofzuigen en zo. En leer je me dan ook hoe de wasmachine werkt?”. Paniek maakte zich meester van me.

Advertenties